Parmaklarım kapının soğuk metaline değdiğinde, içeriden yükselen vanilya ve sıcak ten kokusu yüzüme çarpıyor. Dışarıda akşamın serinliği hâlâ omuzlarımı titretiyor, ama eşikten içeri adım attığım anda havadaki nemli sıcaklık tenime yapışıyor.
Şimdi, Gümbet’ten Bodrum Marina’ya kadar uzanan bu dar koridorda, kapının ardında bekleyen tek şey, o kesintisiz sıcaklık. Deri koltuğun üzerinde bıraktığım iz, yavaşça genişleyen nefeslerim ve parmaklarımın arasında kaybolan ipek kumaş… her şey aynı anda başlıyor. Cumhuriyet Caddesi’nden geçen müzik uğultusu bile bu odanın içinde eriyip gidiyor.
Kapı hâlâ aralık; istersen içeri gir, istersen sadece izle. Ben buradayım, bekliyorum.
Comments