Ortakent’ten Bodrum Marina’ya doğru yürürken adımların hızlandığını fark ediyorsun; çünkü bildiğin gibi, kapıyı araladığımda ilk duyduğun şey ağır, kontrollü bir nefes. O nefes, senin sabırsızlığını biraz daha kışkırtıyor, çünkü yılların bana öğrettiği her dokunuşu tam zamanında, tam istediğin gibi ayarlayabiliyorum. Cumhuriyet Caddesi’nden geçen arabaların uğultusu dışarıda kalırken, içeride sadece teninle ritim tutan bir kadın var.
İster kalenin gölgesinde bir otel odası olsun, ister Neyzen Tevfik’teki bir rezidans, kapıyı açtığım an dudaklarının aralanışını ve göğsünün inip kalkışını izliyorum. O anda zaman duruyor; çünkü ben, Gülpembe, seni sadece karşılamakla kalmıyor, aynı anda tüm duyularını yeniden başlatıyorum.
Comments