Kararan akşamüstü Bodrum Marina’nın ışıkları camlardan yansırken, odanın içini yalnızca cildimin rengi ve bir çift nefes dolduruyor. Kısa bir sessizlik, sonra uzun bir iç çekiş; tenimdeki her kıvrım, salınan omuzlarım, yavaşça uzanan parmaklarım hepsi o tek nefese odaklanıyor.
Bodrum Kalesi’nin silueti pencerede, Gümbet’ten esen meltem tenimde kurumaya fırsat bulamadan kayboluyor. O an ne kadar yakınımdaysan, o kadar derinleşiyor soluğun; dudaklarımı aralamam, göğsümün yükselişi ve tenimin ısısı seni daha fazla içine çekiyor. Yalıkavak’tan Turgutreis’e uzanan geceyi buraya, bu odaya sığdırıyorum.
Gel, soluğunu benimkine karıştır, ritmini benimle paylaş. Kalan her şey, kapıyı açtığın anda başlıyor.
Comments